Taif

Taif, Hicaz'da Serât dağlarının içinde, deniz seviyesinden yaklaşık 1700 m yükseklikteki Vec vadisinde kurulmuş şehirdir. Visit Saudi'ye göre Mekke'nin 70–90 km doğusunda yer alır ve yazın serin iklimi nedeniyle tarih boyunca Mekke eşrafının sayfiye yeri oldu. Adını, Câhiliye döneminde Sakīf kabilesinin şehri çevirdiği surdan (tâif: etrafı çevrili) aldığı kabul edilir.

İslam öncesinde Lât putunun mabedinin bulunduğu Taif, Hz. Peygamber'in 620'de Zeyd b. Hârise ile birlikte İslam'a davet için gittiği, fakat alay edilip taşlandığı şehirdir. 630'daki kuşatmanın ardından Sakīf heyeti 630–631'de Medine'ye gelerek Müslüman oldu. Sahabi Abdullah b. Abbas ömrünün sonunu Taif'te geçirdi; kabrinin yanında yapılan cami şehrin çekirdeğini oluşturdu.

Bugün Taif gül yetiştiriciliği, Hedâ dağ yolu ve serin iklimiyle bilinir. Abdullah b. Abbas Camii'nin bulunduğu eski şehir merkezi (el-Beled) ile İslam öncesinin ünlü Ukâz panayırının kurulduğu alan, şehrin tarihî ziyaret yerleridir. Osmanlı döneminde Taif Kalesi sürgün edilen devlet adamları için cezaevi olarak kullanıldı; Midhat Paşa sürgün cezasını burada çekti. Şehir 1924'te Suudi yönetimine geçti.

Taif yolculuğu, Mekke döneminin en zor anlarından biri olarak siyerde yer alır; Hz. Peygamber'in Taif'te yaşadıklarının kendisi için Uhud gününden daha ağır olduğunu söylediği nakledilir (Buhârî, “Bed'ü'l-halk”, 7; Müslim, “Cihâd”, 111).

Çok hadis rivayet eden sahabilerden biri olan ve Mescid-i Haram'daki ilk ders halkalarının temsilcileri arasında sayılan Abdullah b. Abbas'ın Taif'te vefat etmesi, şehri ilim tarihi açısından da anlamlı kılar.